Η ζωή στο χωριό ήταν παρά πολύ δύσκολη εκείνα τα χρόνια. Δεν υπήρχε καμία από τις σημερινές ανέσεις, ακόμα και το νερό το φέρναμε από το πηγάδι. Το πρωί έπρεπε να σηκωθούμε αξημέρωτα και να τρέξουμε στα ζα. Όταν με το καλό τελείωναν η δουλειές εκεί υπήρχαν τα χωράφια, για να πας εκεί έπρεπε να διασχίσεις ένα στενό κομμάτι γης, που από κάτω του υπήρχε γκρεμός, ακόμα και τώρα που το θυμάμαι τρέμω. Αυτό το κομμάτι έμοιαζε με φρύδι και επειδή πολλοί άνθρωποι είχαν σκοτωθεί εκεί…. του είχαμε δώσει την ονομασία << το φρύδι του διαβόλου>>. Οι παλαιότεροι του χωρίου έλεγαν ότι ο διάβολος καθόταν εκεί και χαμογελούσε σε όποιον πέρναγε, τον μάγευε και έπεφτε στον γκρεμό. Εγώ, προσωπικά, έκαμα αυτήν την διαδρομή πάμπολλες φορές, βλέπεις το σχολειό ήταν στην αντίπερα μεριά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω και την συμβολή της μητέρας μου στο να πάω στο σχολειό, τις θυσίες που έκαμε για εμένα μα και την καπατσοσύνη που επέδειξε απέναντι σε όλο το χωριό. Ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που την παντρεύτηκε ο πατέρας.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου