ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ

Το κάλεσμα της ξενιτιάς

Είναι τώρα χρόνια δύσκολα

Χρόνια σακατεμένα

Που αν κάποιος δεν τα ζει

Να τα εκφράσει δεν μπορεί

Για κάθε τόπο που ανθεί

Δεκάδες άλλοι σβήνουν

Μέσα από την ανέχεια

Την φτώχεια, την μιζέρια

Άπονη μοίρα τους χτυπά

Και τους ματώνει την καρδιά

Σκοτώνοντας τα όνειρα και

Των ανθρώπων κάθε ελπίδα

Για ένα μέλλον αμ’ τη άλλο

Ζωντανό, βιώσιμο και ανθηρό

Υπήρξαν και άλλες εποχές

Που ήτανε δραματικές

Μα ξεπεράστηκαν αν θες

Και γράφτηκαν στις μελανές

Της Ιστορίας μας γραμμές

Γινήκαν ένα παρελθόν

Που θα ‘πρεπε να μας έχει διδάξει

Ότι μπορεί να επαναληφθεί

Ανά πάσα ώρα και στιγμή

Όταν η τρέλα των κυβερνώντων

Εφαρμοστεί στην πράξη.

Ο απόηχος όλων αυτών,

Των τρελών και μη ιδεών

Που οι κυβερνώντες των λαών

Έχουνε επιτάξει, για να φτιάξουνε

Μια νέα τάξη, αυτήν που σύμφωνα

Με τα πιστεύω τους θα είναι πιο εντάξει

Δημιουργεί μιαν αναστάτωση εις των λαών τη βάση

Στο παρελθόν αυτό, ήταν και  κάπως υποφερτό

Υπήρχε κάτι το ρομαντικό, καθώς οι άνθρωποι

Με τους άλλους μα και με τον εαυτόν τους ήταν εντάξει

Όταν δε πήγαιναν για δουλεία

Από τους δικούς τους μακριά

Σε πολιτείες μα και χωρία

Στου κόσμου την κάθε γωνία

Είχαν ελπίδες και όνειρα πολλά

Μα και μιαν συνεισφορά για τον τόπο

Που η σκληρή η  μοίρα τους είχε ξεπετάξει

Έχτιζαν πολιτείες και χωρία με ήθη και έθιμα

Αληθινά, έβλεπαν δε το μέρος αυτό σαν

Δεύτερο τους σπιτικό, ελάχιστοι ήταν αυτοί

Που δεν φερόντουσαν σωστά, μα και αυτοί

Είχανε κατάληξη σκληρή καθώς ήταν αποκομμένοι

Από την κάθε είδους επαφή, στιγματισμένοι μια

Ζωή απόκληροι και καταφρονεμένοι από όλους

Ξεχασμένοι………..

Όλα αυτά ίσχυαν τα χρόνια τα παλιά μα τώρα

Δυστυχώς όλα έχουν αλλάξει, δεν είναι πια οι άνθρωποι

Καθόλα τους εντάξει, τώρα το μόνον που κυριαρχεί

Είναι η ανομία στην ζωή, χωρίς καθόλου ηθική μα και

Καμία τάξη, είναι απλός ένας συρφετός από άμορφες

Ανθρώπινες φιγούρες, που σαν φαντάσματα γυρνούν

Χωρίς να ξέρουν που πατούν, απλά υπάρχουν μα δεν

Ζουν, μέσα τους έχουν πεθάνει προ πολλού, κάπου στο

Χρόνο μακριά, έχασαν ελπίδα μα και καρδιά, τώρα το

Μόνο που καρτερούν είναι ανάπαυση να βρουν, επειδή

Ξέρουν ότι τα βήματα τους πουθενά δεν οδηγούν………..

Το άσχημο σε όλο αυτό είναι πως για όλα αυτά τα δεινά

Δεν ευθύνονται διόλου οι λαοί, οι μόνοι υπαίτιοι για αυτά

Είναι τα μεγάλα τα μυαλά, αυτοί που σώνει και καλά τον

Κόσμο κυβερνούν με γνώμονα, όχι όμως  την καρδιά, μα

Μόνον τον άτιμο παρά, που εξαγοράζει συνειδήσεις μα και

Κάθε τι το ηθικό που ξεπουλιέται πλέον για μιαν οκά………….

Έτσι αποκομμένοι όλοι οι άνθρωποι, αναζητούν μια νέα τύχη

Να βρουν σε μιας ξένης γης την αγκαλιά, κάνοντας όνειρα

Πολλά, έχουν ελπίδες μες την καρδιά, για ένα αύριο διαφορετικό

Τουλάχιστον υποφερτό, αυτό είναι ένα κάλεσμα σκληρό,

Όσο και επιτακτικό, το κάλεσμα της ξενιτιάς, το νιώθουν

Βαθιά μες την καρδιά  όλοι αυτοί που κατατρεγμένοι

Από την ζωή που άλλοι επέλεξαν γι’ αυτούς, δεν έχουν άλλη

Επιλογή από την φυγή………………..