Τα χρόνια εκείνα τα περισσότερα παιδιά είτε δεν πήγαιναν καθόλου σχολειό είτε τους μάθαιναν γράμματα, τα βασικά πάντα, οι γονείς των. Η οικογένεια μου ήταν από της φτωχότερες του χωρίου, είχαμε αρκετούς πλούσιους συγγενείς όμως εμείς δεν είχαμε σχεδόν τίποτα. Όλη την ημέρα ξενοδουλεύαμε, είτε ως πλύστρα η μάνα, είτε ως εργάτης στα χωράφια η τα ζώα ο πατέρας, όμως πάντα είχε χρόνο για εμένα, τον μοναχογιό του. Η μητέρα μου γέννησε στο χωριό, στα χωράφια για την ακρίβεια, γιατρός δεν υπήρχε παρά μόνον στην χώρα, η μόνη που κάλεσαν ήταν η μαμή του χωρίου, που στην ουσία δεν μπορούσε να προσφέρει καμιάν βοήθεια….. έτσι η μητέρα αρρώστησε βαριά, σώθηκε μεν μα από τότε δεν έκαμε παιδί ξανά. Ο πατέρας κόντεψε να τρελαθεί, αυτά τα έμαθα αργότερα, πολύ αργότερα από τους συγχωριανούς, αν και δεν μου έδειξε πότες τίποτα εγώ ήξερα τον καημό του. Ίσως γι’ αυτό να μ’ αγαπούσαν τόσο, αν και πιστεύω ότι και άλλα παιδιά να είχαν θα τ’ αγαπούσαν όσο και εμένα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου