ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΈΝΟΙ ΠΟΙΛΤΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΟΎΝ ΤΗΝ ΔΙΚΉ ΤΟΥΣ ΜΟΊΡΑ

ΤΙ ΕΣΤΕΙ ΖΩΗ-ΤΙ ΕΣΤΕΙ ΜΟΙΡΑ

Η ζωή είναι μια θάλασσα γεμάτη τρικυμίες, καθένας από εμάς λοιπόν είναι καραβοκύρης. Οδηγεί δε  την σκούνα του μέσα από την ομίχλη φροντίζοντας να αποφεύγει σκοπέλους και παγόβουνα που η ζωή μπροστά του φέρνει. Αυτό θέλει μεγάλη μαεστρία μα και τέχνη που κανείς από γεννησιμιού του, δυστυχώς δεν την διακατέχει. Με τον καιρό σιγά σιγά όλο και την μαθαίνει, πως τις κακοτοπιές, τις ξέρες και τ’ αβαθή πρέπει να τα προσέχει. Πως  πρέπει την πυξίδα του  για γνώμονα να έχει, ώστε την ώρα την κακή αυτός να την προβλέπει, να την προσπερνά γοργά και πίσω να την έχει, πότε να μην βαρυγκωμά για όσα στην ζωή περνά μα πάντα να κοιτά μπροστά όσο η ομίχλη του το επιτρέπει. Να θυμάται πάντα αυτό << μετά από κάθε συννεφιά ο Ήλιος Θέ να βγει ξανά >>. Φυσικά ολομόναχος κάνεις,  δεν θα μπορούσε πότες  να διανοηθεί να ταξιδέψει στην  θάλασσα που λέγεται ζωή, θέλει και ναύτες η σκούνα αυτή όσο γερό κι αν είναι το σκαρί. Καθένας ναύτης έχει μια δουλεία η οποία πάει δε συμμετρικά. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει αλληλοσεβασμός αν θέλει κάνεις να πάει προς τα εμπρός. Γι’ αυτό κάνεις μες την ζωή δεν πρέπει να ‘ναι μοναχός, θέλει και χέρια το κουπί για να κουνήσει το σκαρί, θέλει και πλάτες δυνατές που θα ωθούν από τις κουπαστές. Η  μοίρα τώρα στην ζωή, είναι ευμετάβλητη πολύ. Η μοίρα του καθενός,  είναι παράγωγο  πολλών αστάθμητων παραγόντων  και γι’ αυτό, ποτέ κάνεις με ακρίβεια να την ορίζει δεν μπορεί, μπορεί όμως να την διαμορφώσει και να την τροποποιήσει λίγο λίγο. Αυτό  ισχύει για όλους  μέσα στην ζωή, μικρούς για μεγάλους, πλούσιους η φτωχούς, κυβερνώντες για απλούς πολίτες. Με την διάφορα ότι κάποιες ομάδες είναι πιο ευπαθείς στο να διαμορφώσουν την μοίρα. Γιατί η μοίρα ακολουθεί τα βήματα της ζωής έτσι και αυτή πάει κλιμακωτά, με αλληλοεξαρτώμενη  σχέση. Ξεκινά από το άτομο το ίδιο και εξαπλώνεται σταδιακά, άτομο, οικογένεια, κοινωνία, κράτος……….

 Τα πολύ  παλιά τα χρόνια δεν υπήρχε η έννοια του κράτους, δεν υπήρχε λόγος για αυτό, ο κόσμος ήταν μικρός και τα άτομα λίγα. Έτσι στην αρχή πολλές οικογένειες μαζί απάρτιζαν μια κοινωνία. Αργότερα, που ο πληθυσμός στις κοινωνίες  αυξήθηκε, δημιουργήθηκαν οι πόλεις κράτη, μεταγενέστερα οι πόλεις κράτη συνενώθηκαν και δημιούργησαν τα σημερινά κράτη που υπάρχουν. Τα κράτη αυτά είναι μεγάλα και έχουν τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους προβλήματα. Έπρεπε λοιπόν να υπάρχουν εκπρόσωποι που θα επίλυαν αυτά τα προβλήματα. Τη σημερινή εποχή η ζωή είναι πολύπλοκη και τα σύγχρονα προβλήματα  πολλά και μεγάλα. Ο  ορισμός της ζωής και της μοίρας ξέφυγε πλέον από τα χέρια του κάθε ανθρώπου και πέρασε στα χέρια των εκπροσώπων. Αυτοί  όμως αντί να διδάσκουν, μέσο του βίου τους, τον αλληλοσεβασμό και την αξιοπρέπεια ως προς τους υπόλοιπους, άρχισαν να ενεργούν ως προς ιδίων όφελος καταδυναστεύοντας τους πολλούς. Αυτό οδήγησε στα  γεγονότα που βλέπουμε να λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο καιρό στα διάφορα κράτη. Έτσι ο πληθυσμός μην ανεχόμενος πλέον αυτοί οι ολίγοι να του ορίζουν την ζωή και την μοίρα βγήκε ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ στους δρόμους και στις πλατείες ζητώντας να πάρει ξανά στα χέρια του το τιμόνι τις δικής του σκούνας, τις δικής του μοίρας…….