. Το τέλειο μέρος!! για πολλά χρόνια αργότερα, πήγαινα κάθε πρωτομαγιά και άφηνα έναν λευκό κρίνο σ’ εκείνο το μέρος θρηνώντας για την απώλεια της ζωής μου, εκείνην την μια μοναδική, αυτό όμως είναι μεταγενέστερο. Εκείνη την ημέρα μαζέψαμε κάθε λουλούδι που βρέθηκε μπροστά μας, ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι και οι δυο μας, είχαμε βρει ή έτσι τουλάχιστον πιστεύαμε το ταίρι μας, δεν είναι και μικρό πράγμα αυτό. Εκεί δώσαμε το πρώτο μας φιλί και όρκο αιώνιας πίστης και αγάπης στην ζωή. Είναι βαρύ πολύ βαρύ το να λες << για πάντα >>. Ειδικά αν δεν το λες από τα βάθη της καρδιά σου. Εκείνη πήρε όλα τα λουλούδια που είχαμε μαζέψει και τα έμπλεξε σε δυο στεφάνια, το θυμάμαι σαν να ‘ναι χθες. Τα πέρασε μετά επάνω στα κεφάλια μας και είπε << εγώ και εσύ θα ζήσουμε μαζί, όσο η φύση αναγεννάτε και ξαναζεί >>. Κούφια λόγια, εκείνη το διέλυσε και πάτησε αυτόν τον όρκο. Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι τα στεφάνια αυτά είπαμε να τα κρατήσουμε για πάντα, δεν ξέρω τι έκανε με το δικό της, αργότερα, εγώ το κράτησα μέχρι που έγινε σκόνη, άλλωστε κάνεις δεν είναι παντοτινός, όλοι από υλη είμαστε, παροδικοί, περαστικοί. Ερχόμαστε μένουμε για λίγο και μετά χανόμαστε σαν κόκκοι άμμου που την σκόρπισε ο άνεμος. Σημασία δεν έχει το πόσο θα ζήσουμε σε αυτήν την ζωή, άλλα το τι θα κάνουμε στην ζωή μας και το τι θα αφήσουμε πίσω μας…… για να ξαναγυρίσουμε στην ιστορία μας, κάθε χρόνο, για τα χρόνια που ζήσαμε μαζί, την πρώτη του Μάη πηγαίναμε πάντα στο ίδιο σημείο.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου