Θυμάμαι από μικρός τον εαυτό μου να κάθομαι στα πόδια του πατερά, τις κρύες νύχτες του χειμώνα και να ακούω ιστορίες. Ιστορίες για τόπους μακρινούς με περίεργα ήθη και έθιμα, με λαούς αγρίους , με αρπαγές γυναικών, λεηλασίες χωρίων, με μέρη άγονα, ξερά, στείρα. Όσο ήμουν μικρός πίστευα με όλη την παιδική μου αφέλεια ότι ο πατέρας ήταν αιώνιος. Βλέπεις, τόσα πράγματα που μου είχε διηγηθεί δεν έφτανε μια ζωή για να τα ζήσει κάνεις. Στο παιδικό μου μυαλό φάνταζαν ακόμα μεγαλύτερα, τεραστία. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν απλός ιστορίες από βιβλία που είχε διαβάσει. Σε αυτό τον θαυμάζω γιατί παρόλη την σκληρή ζωή του τόπου κατάφερε να μάθει να διαβάζει, αυτά τα λίγα που έμαθε, ολομόναχος. Βρήκα προσφάτως τα βιβλία του καλά κρυμμένα σε ένα αποθηκάκη, μουχλιασμένα, φαγωμένα από τον χρόνο και την υγρασία… ενώ δίπλα υπήρχε ένα λεξικό, γραμμένο στην αρχαία, γεμάτο υπογραμμίσεις. Ο πατέρας θα πρέπει να αφιέρωσε, σύμφωνα με τις ημερομηνίες ολάκερα χρόνια για καταφέρει να διαβάσει αυτά τα βιβλία. Το κείμενο που ακολουθεί αφιερώνεται σε εκείνον.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου