Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Στην αρχαία  Ελλάδα κατά διαστήματα υπήρξαν διαφόρων μορφών πολιτεύματα. Ολιγαρχικά, Δημοκρατικά, Τυραννικά, και πολλών άλλον ειδών. Στην Ελλάδα του σήμερα διακρίνονται και πάλι διαφόρων ειδών πολιτεύματα, διαφορετικά στην ονομασία  μεν με κοινή βάση δε. Της τελευταίες δεκαετίες δε,  έχουμε την λεγόμενη << Δημοκρατία >> που στην ουσία είναι δημοκρατία μόνον στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα είναι το χειρότερο είδος Ολιγαρχίας που θα μπορούσε να υπάρξει, η απολυταρχική ολιγαρχία και μόνη διάφορα που έχει με αυτήν της αρχαίας είναι ότι στην αρχαία ενεργούσαν φανερά ενώ οι τωρινοί τα κάνουν όλα στα κρυφά.  Η  ίδιες και η ίδιες κυβερνήσεις εναλλάξ. Όχι ως πολιτικά κινήματα πλέον μα ως προσωπικές φατρίες.  Η εξουσία αλλάζει την προσωπικότητα των ανθρώπων και διαφθείρει την συνείδηση και του πιο ευσυνείδητου ατόμου. Έτσι έγινε και εδώ, όχι με όλους,  μα με την πλειοψηφία των πολιτευμένων. Η εξουσία τους φούσκωσε τα μυαλά και τους έκανε εγωιστές και απολυταρχικούς. Δημιουργώντας την << Απολυταρχική Ολιγαρχία >>. Το πολίτευμα που δυστυχώς υφίσταται σήμερα η Ελλάδα.  Αυτό δεν έγινε φυσικά μόνον στην Ελλάδα μα και σε άλλα κράτη. ( ΙΣΠΑΝΙΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ ΚΤΛ ). Έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Ένα σήμερα μαύρο και άραχνο  που ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί και αγανακτισμένος  φωνάζει κατά αυτού του συστήματος. Η συνήθεις και χιλιοειπωμένη ερώτηση όλων των αγανακτισμένων, Ελλήνων και μη,  είναι μια¨<<   ΑΥΡΙΟ ………ΤΙ?    >> . Είναι μια φράση που ακούγεται καθημερινά  παντού. Χρησιμοποιείται δε με την ευρύτερη έννοια και όχι την καθιερωμένη, την δηλωτική του χρονικού ορίου. Χρησιμοποιείται για να διατυπώσει την ερώτηση σε βάθος χρόνου. Είναι μια ερώτηση που έχει τεθεί στους κυβερνώντες όλων των εμπλεκόμενων κρατών και που ακόμα απάντηση δεν έχει δοθεί. Οι λαοί, βλέποντας  αργά μα σταθερά να οδηγούνται προς την λαιμητόμο, αγανακτούν και οργίζονται. Ενώ  οι κυβερνόντες αυτών¨ απλός κωφεύουν ή μεταφέρουν το επίμαχο ερώτημα στο μέλλον γιατί, απλός δεν ξέρουν τι να απαντήσουν. Βλέπουν δε ότι η στείρα πολιτική τους δεν οδηγεί πουθενά, είναι ένα μονοπάτι χωρίς φανερό άκρο. Είναι όμως τόσο εγωιστές που επιμένουν στην ίδια απολυταρχική πολιτική, αντί να βγουν και να ομολογήσουν την αλήθεια. Βλέπεις, για να παραδεχτεί κάποιος ένα λάθος θέλει αυταπάρνηση και θάρρος, πόσο  μάλλον  ο  κυβερνών ενός κράτους. Το να δημιουργήσεις  μια  συνένωση  πολλών κρατών  μαζί, για να ωφεληθούν  οι λαοί αυτών, όταν λέμε οι λαοί εννοούμε όλοι οι άνθρωποι  των κρατών αυτών  ανεξαίρετος, είναι αξιέπαινο και σεβαστό. Φτάνει αυτό να διέπεται από τους όρους της δημοκρατίας και της ισότητας. Αν για κάποιο λόγο αυτό δεν γίνει  τότε  υπάρχει πρόβλημα στην ρίζα του όλου  εγχειρήματος και δημιουργεί καταστάσεις όπως αυτές που βλέπουμε να λαμβάνουν  χώρα τον τελευταίο καιρό σε διάφορα κράτη (ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ,)……..