ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Το όνειρο

Το όνειρο δίνει εις την καρδία την δύναμη να ξαγρυπνά

Να αναγεννάτε να καρτερά

Είναι εάν το θες το αντίθετο της λογικής

  μια πύλη της στιγμής μπορείς να πεις

που σ’ οδηγεί εκεί που ξύπνιος δεν θα πας

όσο κι’ αν το πολεμάς, πέφτουν όλοι οι φραγμοί

που επιβάλει η λογική, τα αδύνατα εδώ είναι  δυνατά

γιατί εδώ έχεις φτερά η κάθε σου σκέψη παίρνει  μορφή

σε μίαν ανάσα σε μία πνοή, που είναι και μοναδική

γιατί σαν το όνειρο χαθεί σβήνει μαζί του και αυτή

τα όνειρα είναι πολλά, ανάλογα πια  φαντασία  τα γεννά

αν τώρα δύο άνθρωποι << δεθούν >> , αρχίζουν και ονειροπολούν

εκεί το πράγμα είναι αλλιώς, το ίδιο και ο παραλογισμός

δυο καρδιές σαν γίνουν μια, κάνουν τα πάντα πιθανά        

φτάνουν και από τον ήλιο πιο ψηλά, χάνουν την επαφή της γης

γίνονται άστρα της ζωής, η δύναμη των δυο μαζί αναμορφώνει

κάθε τις , περνάει θάλασσες στεριές μα και τρελές ακρογιαλιές,

τις φτιάχνει όπως θέλει ο νους με γνώμονα όμως την καρδιά

εφόσον εκείνη κυβερνά, τους δίνει χρώματα, ζωή, σε μιαν

νότα απαλή έτσι όπως πρέπει να ‘ναι η ζωή, κι αν πάμε λίγο

πιο μπροστά, το όνειρο δεν σταματά, μπορεί να δούμε και

αυτό…... ζώα, πουλιά, ψάρια, φυτά όλα τους αρμονικά να

αγκαλιάζουνε αυτό που υπάρχει μόνο στο μυαλό, μα δεν

τολμά να εμφανιστεί όταν αυτό κυριαρχεί,  πιο άραγε να

είναι αυτό? Είναι κάτι σημαντικό? Είναι η επιθυμία της

καρδιάς ο κόσμος να τα ‘ναι απλός, άλλο τόσο φυσικός

όσο ήταν και παλιά, τότε που το κάθε τι είχε τάξη και δομή

το όνειρο φέρνει μπροστά μια ανάγκη μας παλιά, που στην

σημερινή ζωή έχει πλέον ξεχαστεί, την ανάγκη να ζήσουμε

ξανά, ελεύθεροι από τα δεσμά που ο κόσμος γύρο μας φορά,

θα τα ‘ναι ψέμα και ντροπή αν κάποιος μας το αρνηθεί ότι,

έστω και για μια φορά δεν το έχει ονειρευτεί, άλλος λίγο

άλλος πολύ, ότι γύρισαν ξανά αυτά τα χρόνια τα παλιά,

το όνειρο μας οδηγεί πίσω, πάλι απ’ την αρχή, γι’ αυτό και

δεν έχει τελειωμό, ότι και αν λένε μερικοί, το τέλος είναι μιαν αρχή…….