Η ΑΛΑΦΡΡΟΙ΄ΣΚΙΩΤΗ 3

  εδω η αρχη
Την παρατηρούσα ώρα πολύ χωρίς να μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από πάνω της. Στο μυαλό μου τριγύριζαν η μορφή και αιθέρια ύπαρξη της, ενώ η βελούδινη φωνή της έφτανε στα αυτιά μου ως κελαίδισμα αηδονιού. Την παρατηρούσα έντονα, ρίχνοντας συγχρόνως λοξές ματιές τριγύρω, προσπαθώντας να καταλάβω με ποιόν είχε έρθει. τελικά ανακάλυψα ότι ήταν προσκεκλημένη, μαζί με την οικογένεια της, από μια μακρινή συγγενή μας. Αυτό τελευταίο με χαροποίησε ιδιαίτερα. Αυτή η συγγενής μας, Τρίτη ή Τετάρτη εξαδέλφη του πατέρα μου, μας είχε ιδιαίτερη αδυναμία, ειδικά σε εμάς τους μικρότερους που είχε να μας δει από μωρά.... Αυτό έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Εννοώ ότι μιας και είχε έρθει προσκεκλημένη από κάποιον συγγενή,έστω και μακρινό, η γνωριμία μας θα ήταν πιο εύκολη. Η θεία μου,ας την λέμε θεία για συντομία, Ήταν αλεπού και κατάλαβε αμέσως ότι κάτι έτρεχε. Πιστεύω,ότι πριν καν την πλησιάσω ήξερε τι θα της έλεγα. Πρέπει να με παρατηρούσε αρκετή ώρα γιατί πριν καν της μιλήσω μου είπε χαμογελώντας<< έλα μαζί μου >>. Διασχίσαμε όλη την αίθουσα μαζί και πήγαμε στο τραπέζι που κάθονταν η οικογένεια της. Η θεία μου με το ελεύθερο χρονών ολάκερων φιλίας μαζί τους, άρχισε μια συζήτηση κοιτάζοντας με λοξά, δίνοντας μου να καταλάβω ότι δεν έπρεπε να επέμβω. Κάποια στιγμή λες και θυμήθηκε μια παράληψη,είπε<< α! ξέχασα,από εδώ ο ανιψιός μου....>> έτσι άρχισε η γνωριμία μας. Εγώ χαιρέτησα μηχανικά την οικογένεια ενώ όλη μου η προσοχή ήταν στραμμένη σε εκείνην. Το πως κοιτούσε,το πως μιλούσε, αποτύπωνα στο μυαλό μου κάθε της κίνηση, κάθε λεπτομέρεια του προσώπου της. Όταν δε έφτασε η ώρα να χαιρετήσω εκείνη, οι τύποι κρατήθηκαν στο ακαίρεο εννοείτε, κοκκίνισε σαν παντζάρι και χαμήλωσε τα μάτια της αμέσως,λέγοντας μου το όνομα της απαλά, με μια θεσπέσια κελα'ι'διστή φωνή << Θεοδοσία >>. Αργότερα, όταν φύγαμε από το τραπέζι τους, ρώτησα θυμάμαι την θεία μου. << φαίνεται τόσο πολύ? >>. Εκείνη απλός χαμογέλασε και μου αποκρίθηκε << τώρα, εσύ κάνεις παιχνίδι, εγώ ότι είχα να κάμω το έκαμα >>....

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ